«انسان و سمبولهایش» با عنوان اصلی Man and His Symbols نوشته کارل گوستاو یونگ است و نخستینبار در سال 1964 منتشر شد. انسان مدرن در جستجوی عقلانیت و پیشرفت تکنولوژیک، ارتباط خود را با بخش عمیق و غریزی روانش، یعنی «ناخودآگاه»، از دست داده است. این گسست باعث احساس پوچی، روانرنجوری و بیمعنایی در زندگی میشود. ایده محوری کتاب این است که زبان ناخودآگاه، زبانِ «نمادها» و «رویاها» است. برای رسیدن به سلامت روان و کمال (که یونگ آن را «فرایند تفرد» مینامد)، ما باید یاد بگیریم که پیامهای نمادین رویاهایمان را درک کنیم، با بخشهای تاریک وجودمان (سایه) روبرو شویم و تعادلی میان خودآگاه و ناخودآگاه برقرار کنیم.
تنها در این صورت است که انسان میتواند به تمامیت و یکپارچگی دست یابد. یونگ کتاب را با یک تمایز حیاتی آغاز میکند: تفاوت میان علامت (Sign) و نماد (Symbol). این اثر در محدوده طرحوارهها و کهنالگوها، شخصیتشناسی، تصویر ذهنی از خود قرار میگیرد و مسئله مرکزی آن از خلال مفاهیمی توضیح داده میشود که مستقیماً در فصلها و مثالهای کتاب پیش میروند. ما در زندگی روزمره مدام با علائم سر و کار داریم. چراغ راهنمایی، لوگوی یک شرکت هواپیمایی یا نشانهای روی لباس فرم، همگی «نشانه» هستند؛ یعنی معنای مشخص و قراردادی دارند که ما آنها را میشناسیم.
